5 powodów, dla których wysokie ego pomaga w życiu – rozwój osobisty bez granic

wysokie-ego-czlowiek-sukces

Czy wysokie ego to faktycznie problem do zmartwienia dla jego właściciela? Jeśli nie, to dlaczego ludzie nie używają tego określenia jako komplementu i niemal zawsze ma wydźwięk negatywny. Czas obalić mity i pokazać, że wysokie ego pomaga w rozwoju zawodowym zdecydowanie częściej niż myślimy

Wiara w siebie czyni cuda

Ludzie z wysokim ego mają zdecydowanie większy poziom wiary w swoje możliwości na każdym polu działania. Dzięki temu są bardziej skłonni do zmian i podejmowania wyzwań, które często przekraczają ich teoretyczne możliwości. Oczywiście narażają się na wyższe ryzyko porażki i sarkastyczne komentarze w stylu „co on sobie myślał”. Faktem jest jednak to, że większość spektakularnych sukcesów zmaterializowało się dzięki ponadprzeciętnej wierze w siebie.

Innowacyjność, która jest źródłem sukcesu

Wysoki poziom innowacyjności jest cechą charakterystyczną dla ludzi z wysokim ego. Wynika to z faktu, iż mają oni zwykle niemałe, a wręcz ponadprzeciętne potrzeby. Jeżeli łączą się one z umiejętnością koncepcyjnego myślenia i kreatywnością, to stworzenie innowacyjnych rozwiązań, usług, czy produktów jest tylko kwestią czasu.

Być liderem

Większość liderów ma w sobie ponadprzeciętne ego. Dzięki temu jest w stanie skutecznie przekonać ludzi do swoich pomysłów i poprowadzić we wskazanym przez siebie kierunku. Oczywiście sukces takich przedsięwzięcia zależy często od tego, czy wysokie ego to tak naprawdę nie jest rozbuchane ego. Przekroczenie pewnej trudno uchwytnej granicy prowadzi bowiem do działań destrukcyjnych i odstręczających ludzi. A biznes, to nie polityka, która wiele słabości wybacza.

Skromność rzadko dziś popłaca

Choć w wiadomościach co jakiś czas pokazują skromnych bohaterów, których ponadprzeciętny zryw miał pozytywny wpływ na świat lub życie innego człowiek, to jest to jedynie pewien margines. W dzisiejszych realiach jedynie wysoko podniesiona głowa daleka od skromności pozwala na skuteczne negocjacje w sprawie podwyżki lub awansu w pracy. Wysokie ego oznacza zatem większą roszczeniowość, która obroni się o ile idzie w parze z osiągnięciami.

Świat ma dziś wysokie ego

Gdy ktoś Cię zapyta jaki jest dzisiejszy świat, to w pierwszych słowach odpowiesz, że szybki, niedbający o słabszych, pełen wyścigu szczurów. Czy można się temu samotnie przeciwstawić? Oczywiście, polecam chatkę w Bieszczadach i życie w zgodzie z naturą. W praktyce każde kolejne pokolenie ma coraz to wyższe ego, co może razić, ale tylko tych starszych. Dziś każdy powinien czuć się kowalem swojego losu i pamiętać, że świat sprzyja podobnym do siebie.

Słów kilka komentarza nim sformułujesz skądinąd trafną hipotezę, że ego bywa kłopotem zarówno dla właściciela jak i jego otoczenia. Nie ma nic złego w wysokim ego, o ile nie przekracza ono norm bezpieczeństwa. Powyżej pewnego poziomu zaczyna się narcyzm i roszczeniowość niczym niepoparta, a już na pewno niewłasną wartością, zaangażowaniem i umiejętnościami. Nie kwestionuję tego lecz wskazuję, że wysokie ego nie powinno zawsze kojarzyć się negatywnie.

Ego to podstawowa struktura osobowości w psychoanalizie. Występuje równolegle z "superego" oraz "id". To ostatnie jest sferą biologiczną człowieka, zawiera w sobie to co dziedziczymy łącznie z popędami, działa na zasadzie impulsów służących zaspokojeniu potrzeb. "Superego" z kolei jest ostatnim kształtującym się elementem osobowości człowieka. Superego kształtuje się pod wpływem nagród i kar stosowanych w najbliższym otoczeniu, np. przez rodziców.

Na gruncie definicji ego nie ma zgody między naukowcami w kwestia jego powstawania. Wg Freuda "ego" nie jest obecne od początku życia. Natomiast kształtuje się po pewnym czasie od narodzenia w wyniku interakcji człowieka z rzeczywistością i w związku z jej wymaganiami. Wg Melanie Klein z kolei "ego" towarzyszy nam od momentu narodzin, a jego doskonałym przykładem jest poszukiwanie piersi jako obiektu pierwotnego.

Zgodnie z definicją ego, wytwarza się ono w związku z koniecznością zaspokajania potrzeb naszego organizmu. Jego zasadniczą rolą jest godzenie wymagań superego oraz id, czyli godzenie wymagań organizmu z uwarunkowaniami środowiskowymi. Nasze ego jest podporządkowane zasadzie rzeczywistości. Kontroluje funkcje intelektualne i poznawcze decydując o przystąpieniu przez nas do działania, które skutkuje zaspokojeniem naszych popędów.

Egocentryzm czyli chorobliwie wysokie ego. Określane jest jako umiejscowienie własnej osoby w centrum świata i brakiem zdolności do akceptacji postaw oraz poglądów innych niż własne.

Egocentryzm jest naturalną postawą człowieka, ale nie w każdym wieku. W dorosłym życiu postawa taka jest trudna do zaakceptowania przez otoczenie. Co ciekawe w okresie dzieciństwa jest ona naturalna i akceptowalna dla wieku przedszkolnego. Dorosły egocentryk mimo osiągniętego wieku określany jest często mianem człowieka niedojrzałego.

Wspólnym dla egocentryków oraz ludzi z wysokim ego jest postrzeganie świata z własnego punktu widzenia. Ci pierwsi dodatkowo lekceważą opinie innych osób nawet wtedy, gdy mają one wyższe kwalifikacje i doświadczenie do wygłaszania określonych tez. Przekonanie o własnej ponadprzeciętnej wartości powoduje, iż egocentryk traktuje swoje otoczenie z wyższością. To podstawowe różnice pozwalające odróżnić egocentryka od człowieka z wysokim ego, które w przypadku tego drugiego nie ogranicza jasności myślenia i wnioskowania.

Egocentryków określa się czasami mianem ludzi z wysokim ego i jest to krzywdzące dla tych ostatnich, którzy nie domagają się zainteresowania ze strony innych ludzi, by potwierdzić swą ponadprzeciętność.

Można zatem podsumować, że egocentryzm charakteryzuje się chorobliwie lub skrajnie wysokim ego i nieadekwatnym do rzeczywistości poczuciem własnej wartości. Jednocześnie egocentryk jest pewny swej doskonałości i przekonany o nieomylności. Zawsze postrzega siebie jako "pępek świata" i czuje potrzebę bycia w centrum zainteresowania, a jego zachowanie cechuje egoizm.

Elementy charakterystyczne dla ludzi z niskim ego:
• szukają akceptacji u innych osób,
• często przepraszają, choć nie mają za co,
• bardzo często i negatywnie oceniają siebie,
• mają trudności z wyrażaniem oraz przyjmowaniem komplementów,
• zamartwiają się i stale dążą do tego by coś zrobić lepiej.

Pomimo przytoczonych przykładów kłopotów "z samym sobą", ludzie o niskim ego mają do zaoferowania kilka fantastycznych atutów. Przede wszystkim dają mnóstwo miłości. Są doskonałymi słuchaczami, godnymi zaufania i niezawodnymi ludźmi. Są uczciwi i bardzo dobrze odnajdują się w pracy w grupie. Potrafią wybaczać i nie są pamiętliwi.

Cechy charakterystyczne ludzi z wysokim ego:
• zwykle dążą do przewodzenia grupie,
• niechętnie przyznają się do błędów,
• bardzo ciężko znoszą porażki i szukają winnych głównie poza sobą,
• łatwo ich urazić, są podatni na obrażanie się.

Ludzie z wysokim ego mają również pożądane przez wielu atuty. Są zwykle duszami towarzystwa i potrafią gromadzić wokół siebie ludzi. Są odważni, chętnie podejmują ryzyko i konsekwentnie dążą do celu. Wysokie ego pomaga im rozładowywać stres podczas działania oraz wspierać słabszych, co czyni ich często wspaniałomyślnymi.

Dodaj komentarz

Twój adres e-mail nie zostanie opublikowany.